In een snelle afdaling klapte de lucht uit de voorband en was ik de controle over de fiets kwijt. Het gevolg was een flinke duik door de lucht met een harde landing op de Canadese grond (lees: rotsen en wortels). Op mijn onderbeen verscheen in no-time een dikke bult, het leek wel een ei, compleet met schaafwonden en een bloeduitstorting op mijn bovenbeen. De ergste pijn kwam pas na enkele uren, de ribben begonnen steeds meer pijn te doen en toen wist ik het al. Ik had gekneusde ribben.

’s Morgens voor de wedstrijd stond ik op en mijn hele lichaam voelde stijf aan. Ik merkte dat ik een flinke klap had gemaakt. Ik twijfelde over deelname aan de Worldcup. Na een korte testrit wist ik het zeker, starten was niet mogelijk. Ademhalen deed heel pijn, trekken aan het stuur was pijnlijk en afdalen over de rotsen en wortels deed pijn in mijn hele lijf. Met “pijn in mijn hart” besloot ik om niet te starten en me te richten op de tweede helft van het seizoen, de kampioenschappen.

Helaas verliep de Worldcup in Mont Saint Anne voor de andere Dolphin-renners ook niet zoals zij zich hadden voorgesteld. Rudi van Houts had een zeer goede start, maar kon het hoge tempo voorin niet helemaal volgen. In de laatste ronde zorgde materiaalpech ervoor dat hij de wedstrijd niet kon beëindigen. Nico Vink reed een goede downhill, maar kwam op de snelle afdaling niet verder dan een 32e plaats. Jurg Meijer was supergemotiveerd en was op weg het podium te halen in de 4cross. De runs gingen super en in de kwartfinale kwam hij als eerste over de streep, maar helaas kreeg hij een rode kaart van een official. Hij was na de start net even buiten de lijnen gekomen...

In de uitslagen stond er achter de Dolphin-renners DNS (did not start), DNF ( did not finish) en DSQ ( disqualified). Het was een lange reis naar Mont Saint Anne, zonder succes....