Tekst: Juul van Loon

Verwacht in Rhens geen lange rijen bij de inschrijving of moeite met parkeren Alles is gecentreerd in de kleine historische dorpskern. Het geheel is sfeervol en gastvrij, voor deelnemers staat er zelfs een gratis ontbijt klaar. Voorinschrijven heeft geen nut. Startvakken zijn er niet. Ze zijn ook nergens voor nodig, met hoogstens honderd deelnemers op de langste afstand. Vorig jaar was het, omdat de marathon toen onderdeel was van de RWP-marathoncup wat drukker. Dit jaar zijn er toch nog ongeveer twintig Nederlandse deelnemers op dit evenement afgekomen, en ze krijgen een vernieuwd parcours voorgeschoteld. Het rondje van vijftig kilometer begint met een lange brede startklim van ongeveer zeven kilometer met driehonderd hoogtemeters, gevolgd door korte stukken op en af tegen de oevers van de rijn. Hierin zitten wat smalle paden, asfalt en schotter. De vergezichten over de Rijn zijn prachtig. Aan het eind van dit stuk daal je af door een wijngaard. Dit is het mooiste stuk van de route met losse stenen, steile stukken en krappe bochtjes. Na dit stuk volgt een asfaltklim over meer dan honderd hoogtemeters, waarna het parcours verder het binnenland induikt. Het parcours is afwisselend en nergens vlak. Tussen de brede schotterpaden door liggen een paar smalle steile klimmetjes en redelijk technische afdalingen. Vlak voor de finish wordt je nog een keer goed door elkaar geschud, als je dwars over een akker gestuurd wordt. Hierna volgt nog een laatste singletrack naar beneden en je bent weer waar je gestart bent. Deelnemers van de honderd kilometer rijden dit rondje twee keer.
Onder de deelnemers aan de langste afstand is deze keer maar één lid van het team van Bikefreak-magazine nl. uw verslaggever. 

De sfeer is rustig in het startvak. Het is niet te merken dat er over vijf minuten al gestart wordt voor een tocht van honderd kilometer en meer dan tweeduizend hoogtemeters.. Ik tel maximaal honderd deelnemers, waaronder een paar bekenden uit het Nederlandse marathoncircuit. Echte toppers ontbreken,  dus hopen dat ik  op de startklim in een mooi groepje terecht kom en zo redelijk voorin meekan. Ik besluit me in ieder geval niet op te blazen op deze eerste klim. Vorig jaar ging het hier gigantisch hard en heb ik veel onnodige krachten verspeeld. Dat gaat dit me dit jaar niet gebeuren. Ik werk snel nog even een mueslireepje naar binnen. Hoef ik me de eerste anderhalf uur in ieder geval  niet met eten bezig te houden. Dan, onverwachts en zonder startschot, schiet de voorste rij weg. Snel inklikken en we zijn begonnen. Lekker gevoel altijd!
De eerste kilometers klimmen flauw. Het gaat hard, maar ik ben redelijk in staat om naar voren te rijden. De batterij van mijn hartslagmeterband is leeg, dus ik rij vandaag op gevoel. Twee Nederlanders halen me in en ik besluit aan te haken. De klim wordt langzaamaan steiler en het peloton wordt meer en meer uit elkaar getrokken. Bovenaan en in de afdaling sluiten er nog twee Duitsers aan en een mooi groepje van vijf is gevormd. Ik heb totaal geen idee op welke positie we rijden. Er rijden een aantal deelnemers van  de vijftig kilometer voor, dat weet ik wel.  Ik gok dat we rond de tiende stek rijden. Dat geeft in ieder geval moraal. Het is nog mistig, maar als de Rijn in zicht komt is het uitzicht prachtig. Hier is het parcours positief veranderd ten opzichte van vorig jaar en ik geniet van de technische afdaling door de wijngaard. In de asfaltklim die volgt,  voelen mijn benen goed en kan ik  lekker in het groepje blijven rijden. De twee Duitsers blijken voor de vijftig kilometer te gaan. Daar hoef ik  in ieder geval geen rekening mee te houden. Op vlakke stukken en in afdalingen moet ik soms wel een gaatje laten vallen. Frustrerend, voor de zoveelste keer neem ik mezelf voor hier extra voor te gaan trainen. Ik geef mezelf op mijn donder dat ik wat alerter moet rijden. Op de klimmetjes merk ik wel dat mijn concurrenten nog met de rem erop rijden,  op een steiler stuk rij ik dan ook een tiental meters bij ze weg. Het tempo wat ik nu rijd kan ik nog wel een tijdje vol houden en ik ben echt aan het genieten van de wedstrijd. Langzaam  begin ik ook  met het eten van een gelletje en een mueslireepje. In de laatste kilometers voor de eerste doorkomst valt het groepje een beetje uit elkaar. Iedereen lijkt even zijn  rust te pakken en zich voor te bereiden op de tweede ronde. Bij de doorkomst krijg ik te horen dat ik in ieder geval in de top tien lig! Mijn vermoeden wordt bevestigd en ik krijg alleen maar meer zin in de tweede ronde. Ik pak snel mijn bidonnetjes die ik langs de kant klaar heb gezet en vervolg mijn weg. Van ons groepje zijn er logischerwijs nog maar drie over. Eén zit inmiddels in mijn wiel, de ander zie ik honderd meter voor me rijden. De lange startklim. Vorig jaar kwam ik in de hitte in de tweede ronde bijna niet boven. Alhoewel het zonnetje inmiddels is gaan schijnen, zo warm als vorig jaar is het bij lange na niet. Ik zit inmiddels bij de andere biker in het wiel. Het tempo gaat omhoog om het gat tussen ons en de biker voor ons dicht te rijden. Dan, het eerste teken van vermoeidheid. Ik moet een gaatje laten vallen. Het gat gaat van een meter, naar tien meter tot een meter of dertig bovenop de klim. Ik weet dat het lastig gaat worden om terug te keren, aangezien ik onmogelijk tijd kan goed maken in de afdaling. In de kilometers die volgen zie ik ze regelmatig rijden. Het gat wordt niet kleiner, maar voor mijn gevoel ook niet groter. Klimmen blijft goed gaan en ik ben in staat goed te blijven eten en drinken. Ik hoef doordat ik mijn eigen bidonnetjes heb kunnen pakken ook niet te stoppen bij de verzorgingspost. Het is rustig op het parcours, een prachtige manier om alleen met jezelf in gevecht te zijn. Om je heen kijken is hier een must: de schitterende omgeving is een prachtige afleiding van de pijn in mijn benen. Dan staat in de technische afdaling een van de bikers van het groepje van de eerste ronde aan de kant met problemen aan zijn ketting. Ik haal hem in en hoop dat ik als hij me weer voorbij komt aan kan pikken. Binnen tien seconden wordt deze hoop echter de grond in geboord door een lekke achterband!
Zonder er bij na te denken staat mijn bike in no time op zijn kop tussen de wijnranken en haal ik het achterwiel eruit. Het is lang geleden dat ik in een wedstrijd een band verwisseld heb. En als het dan gebeurt, gaat er meestal iets mis en sta ik lang stil.  Extra geconcentreerd verricht ik alle handelingen. Oude binnenband eruit, buitenband controleren op doorns, nieuwe binnenband erin. Ik leg de buitenband er weer op en schroef een co2 patroon op het ventiel. Nog een laatste keer checken of de buitenband er goed op ligt en ik draai het patroon open. De band loopt vol met lucht en ligt er goed op. Mooi, deze keer gaat alles goed en redelijk vlot. Achterwiel er weer in en ik zit weer op de fiets! Ik gok dat ik een minuut of vier à vijf bezig ben geweest en realiseer me ineens dat op die ene biker na, niemand mij voorbij is gekomen. Was het gat dan zo groot?

Het feit dat ik nog op dezelfde positie lig als voor de lekke band, zorgt ervoor dat ik besluit alles te geven om in ieder geval deze positie te houden. Naar voren kijken heeft geen zin, dat gat is immers veel te groot. De eerstvolgende asfaltklim rij ik voor mijn gevoel harder op dan de eerste ronde. Wel zie ik dat een minuut of twee achter me een biker aan het inlopen is. Het beste is er inmiddels wel van af en het genieten gaat langzaam over in afzien. De korte steile klimmetjes beginnen pijn te doen en ik voel de hete adem van de achtervolger in mijn nek. Voor mijn gevoel zakt mijn tempo dramatisch. Ik krijg ook een klein beetje last van kramp, maar pas op een open stuk op een paar kilometer voor de finish wordt ik ingehaald. Aanpikken lukt niet, al loop ik in de afdaling weer iets op hem in. Onderaan blijkt waarom: ook hij heeft problemen met z’n ketting en moet stoppen om dit te verhelpen! Dat is het teken om er echt alles uit te persen. Zonder om te kijken geef ik in de laatste klimmende kilometer alles. Met mijn hartslag in mijn keel rij ik in volle vaart  de laatste afdaling en na vier uur en drieëntwintig minuten kom ik moe, maar zeer voldaan over de finish! Wat een leuke marathon is dit!
Als ik het (gratis!) bord pasta bij de finish op heb blijkt dat ik zesde ben geworden en dat één van de Nederlanders van het groepje van de eerste ronde heeft gewonnen. Ik baal van de lekke band, maar weet dat ik zijn tempo in de tweede ronde toch niet meer had kunnen volgen. Ach, de toppers ontbraken weliswaar, maar wat is het leuk om voor  een keer voor in een wedstrijd mee te rijden!

Info

Een tiental kilometer ten zuiden van Koblenz wordt tegen de oevers van de Rijn de Rhenser Rhein-Hunsruck Marathon georganiseerd. Officieel is het een toertocht, dit vanwege vergunningen. Tijdwaarneming is aanwezig, een prijsuitreiking ontbreekt. Het parcours is exact 100 kilometer lang en heeft 2200 hoogtemeters. Inschrijving kost 20 euro, bijschrijven kost 2,50 euro extra.

Voor meer info en uitslagen:
http:/www.mtb-rhens.de